A gfongana Ruß, a großmächtana Monn,
ban Zenz in da Wiel kriagg an wehtandn Zohn:
und er jammat und haust, und da Dokta so weit,
und die Oabat so gnedi und koans hot just Zeit,
daß dan obi kunnt füahrn bis auf Eibiswold nein-
wal alloa derft a net, muaß a Wochta mit sein.
Zlest denkt si die Bäurin, i kunnt's jo probiern,
sull mei Hiaserl den Rußn zan Zähntreißn füahrn.
(Dos is ihr jüngsts Büabl, grod sechsjahri heut,
roatgwanglt, kloawunzi, oba witzi und gscheit!)
Und sie ruaft n vun Schoufholtn hoam vun da Holt:
,,Steck die Schuach an, muaßt obi zan Dokta z Eibiswold!
Und i liaß n schöa grüaßn und i bitt'n holt recht,
ob da denn unsan Rußn net zähntreißn möcht.
Und nimmst's Rucksackl mit, bringst vun Kromar an Tee
und a schmiedani Sterzpfonn und an Packlkaffee
und um drei Kreiza Zwirn und um zwöIf Kreiza Zimbt
und frogst eini ban Firba, wo da Blaudruck bold kimmbt."
Af Eibiswold braucht ma vier Stund. Jo und durt
sogg die Köchin vun Dokta: "Scha, grod is a furt !"
Schofft da Hiaserl in Rußn : "Do setz di hiaz nein
ins Vorhaus und woartast, i kaf daweil ein!"
Und da Ruß sitzt scha do und sogt ,,dobre" und locht,
und daweil hot da Hiaserl seine Weg olli gmocht.
Wia s firti san, gengan s mitnonda schön stad
wieda hoamzu. Do hebb's on zan schneibn und waaht,
daß ma völli die Hond vor die Augn neama siacht.
Und da Hiaserl wird müad, wal da Rucksack so ziacht.
Den nimmb da Ruß üba. Und s schneibb wia net gscheit,
und longsom wird's finsta und da Weg noch so weit!
Da Hiaserl muaß olli Biat rastn in Schnee,
möcht am liabstn gern schlofn und die Füaß tant eahm weh.
Do nimmb da Ruß s Büaberl gonz still aufn Oarm,
hüllt n Montl guat üba und trogg n schön woarm
üban Boch, durch n Wold, der mit Blochhulz varramt,
und da Wochta hot gschlofn und wunnaschön tramt
von da Regerl ihr Goas und vun Christkindlbam
und wann wul da Vota vun Kriag wieda kam;
und gspürt's net, wann da Ruß eahm oft hoamli hot druckt,
und wird richti erst munta, wia's Torgatta zuckt.
Durt stellt er n schöa gschmeidi af d Füaß vorn Haus
(denn wia schauat da Hiaserl ols Wochta sist aus !).
Und si löffln a Suppn und die Muatta woar froh,
und da Ruß krallt gemüatli in Stodl intas Stroh,
und is bacherlwoarm glegn, dawal da Schneewind hersolzt,
---- und hot tramt, doß sei Büaberl in Rußland eahm holst.
Deutsche Dichter & Denker
Der Denker sagt das Sein, der Dichter das Heilige! https://t.me/deutschedichter